HÜZÜN YANIM

Hüzünle huzur arasında ince bir çizgide yelken açtim dalgalara, an oldu yakamozlar parıldadı denizde, an oldu top top yıldızlar ışıldadı gök kubbemde, ne yalnızdım nede kimse vardi yanımda… Bir bakışta basit geliyor ..Dört duvarın bildiğini hiç kimsenin bilmemesi…

Sen hüzüm yanım oldun bitmeyen sızım.. Yağmur yağıyor bak..Yağmur toprağa değil üzerime yağıyor..Üşüyorum..Sen geliyorsun aklıma..Sıcaklığında  kayboluyorum..Kokun sarıyor her bir yanı..Kalbimin en ücra köşesi bile sen doluyor.

Hayaller…hayaller…

Hayali bile güzel be birtanem..İçinde sen varsın ya ..içinde ben varım ya..

Biz varız yaaa  ….Daha ne olsun dünya ya bedel…

EN GİZLİ DUAMDIN..

Her şeyi unutarak yaşadığımı, düşündüğümde….Yüreğimde ki kapanmayan yaram hep hatırlatır kendini…Yüreğimdeki sevgi kimliğini yitirmemişti..İstanbul’a sanki bir dua gibi, bir sihir gibi tane tane kar yağıyordu. Her tane da isimlerimiz yazıyordu..Bir ”sen” bir de ”’ben ”’ …..Her yere  düştüğünde kayboluyordu..Şimdilerde olmayışın  gibi…Gelişin de tesadüftü gidişin de biliyorum şimdi… Hayatımdan öylece geçip gitmek için gelmiştin… Geçtin… Gittin…

”Gitmek ” için gelmedim demiştin ….Hiç düşünmeden ”gittin”….Sen bilmesen de..Seni sakladım …Sormadan… Sorgulamadan….

”SEN” yüreğimde saklanmış…En gizli duamdın..!!!

SADECE BEKLEDİM.

Önce bekledim..

Yüreğimde.

Ruhumda.

Hüznümde..

Yazısı hiç değişmeyen kara bahtımda..

Sadece bekledim..

Hiç düşünmeden..

Sonucunu bilmeden..

Umudumu yitirmeden….

Karanlık geceye inat..

Uykularıma sarılı korkularıma inat..

Yalnızlığımı hiç kaybetmeden..

Sensizliğe hiç alışmadan..

Sadece bekledim..

Benim olmayacağını bile bile bekledim..

Sessiz ve kimsesiz..

Sadece bekledim..

AHİRİM SENSİN..

Yüreğimi sökseler bu kadar acımazdı..
Sonrası...
Her önüne gelenle ikili sataşma..
Günün cehennem..

ÖZLEDİ.

Biliyorum çok özlemişsin..
Özlediğin..Özleyeni  daha çok özledi..

AYRILIĞIN SENİ Mİ!! ÖLDÜRDÜ, BENİ Mİ!! HİÇ BİLEMEDİM.:(

O gitmeyi kafasına koymuştu…gidecekti hemde çok uzaklara gidecekti…Onun ki gitmek değil, belkide kaçmaktı.Her karşılaştığında gözlerine bakıp erimektense gitmek en güzeli dedi!!!Gittiii…………

Hiç tanımadığı , kendisine belki de yarinin ayrılık sözleri gibi uzak bir şehire , ayrıldıktan sonra sevdiği kadar yabancı bir şehire gitmek..Önceleri kendini kandırmıştı, ”en güzelini yaptım.”….Zaman geçtikçe sevdiğine olan özlem onu bu yabancı şehirde daha da yalnızlığa sürükledi.Neyi nasıl yaptığını da unutturdu…Sadece yaşaması gerektiği için yaşıyormuş..Gözleri eskisi gibi gülmüyor .hatta tebessümü bile zoraki..

Yalnız kaldığı zamanlarda hep yalnız dı zaten. Öyle güzel hülyalara dalardı ki..Kendisi de anlamazdı..Gerçek mii!!! rüya mı..Sevdiğinin elinden tutmuş, o her zaman yürüdükleri yoldalar mı yoksa sahildeki o bankta denizin o çarpan soğunda, sevdiğinin usul usul sokularak, üşümüş ellerini tutup, sıcaklığıyla onu sarması mı !!!!! artık ayıramaz bilemez olmuştu.Hangisi rüya , hangisi gerçek..

Pazar günleri onunla yaptığı kahvaltılarda mı rüyaydı..Yok olamaz daha dün akşam beraberlerdi. Bitanesi için en sevdiği yemekleri yapmış..Tıpkı denizi andıran deli mavi gözlerine bakarak sohbet etmişti..Hatta bitanesi dizine yatmış, oda onun saçının her telini koklayıp, okşamıştı..Günler günleri kovalıyor..Daha da içine kapanır olmuştu..Heran birtanesi yanında her yerde onla konuşur , gezer, bakar olmuştu..En sonunda iş arkadaşları buna daha fazla dayanamayıp, kiminle konuştuğunu sormuşlar..Eliyle boş bir sandalyeyi gösterip..”birtanemle ” demişti..Arkadaşları daha da üzülmüşlerdi..Ona karşında kimse yok diyemediler..Taki bir gün olamayan sevgilisine araba çarpana kadar..O andaki heyacanıyla olduğu yere yığılıp kalmıştı..Birtanesi ölmüştü..Hastanede gözlerini açtığında ilk sözü ” öldü değil mi ” olmuştu.. Doktor kim diye sordu..” sevgilim yanımdaydı, araba çarptı, onu getirmediler mi yoksa..””



Doktor ona yolun ortasında birden bire bağırmaya başladığını !! ”sevgilime araba çarptı ölüyor, yardım edin ” diye bağırırken bayıldığını ama yanında kimsenin olamdığını, hatta o yoldayken o yolda hiç araç olmadığını söylediğinde , başında aşağı vücudu yanmaya başlamıştı..Yeniden bayılmıştı..Tekrar uyanması günler sonra oldu.Ama bu sefer gerçekleri görerek..SEvdiği yoktu …Yabancı bir şehirdeydi..Ve yalnızdı..Birtanesinden ayrılmak ona bu kadar ağır mı gelmişti..Bir hoşçakal bile diyemeden gitmişti .. o şehirden…Ve şimdi asıl ayrılığı yaşamıştı.Yaşamıştı, çook sevmişti..O kendisini terk etmedi… sadece ölmüştü….

AH BİR GELSEN...

Gözlerim daldı yine senin geçtiğin o caddeye…

Taze bahar kokuları gelir gibi yüreğime yüreğime…

Bir seni sevişim bir de baharları…

İnce meltem dokunuşları gibi…


Seni her gördüğümde başka dünyalarda olurdum…

Bakışın, saçların, gülüşün hiç kimseye benzemezdin..

Belki de ben benzetmek istemezdim..

 

Her karşılaştığımızda ki kalbimin çırpınışları..

Senin ruhumun derinliklerine bakman….

Sadece bakman….

Gidişin gibiydi sanki…

Giderken mevsim sonbahardı…

Ağaçlar yapraklarını…ben kalbimin kırıklarını döküyordum..

Akşamlar!! hasret akşamları olmuş içime oturmuştu…

O caddenin her geçen gölgesinin yüzünde.. seni aradım..

Dedim ya sen kimseye benzemezdin..

Belki de ben benzetemezdim…

Konduramazdım!!!!!

Senin yüzün ,sesin, kokun bambaşkaydı…

Bambaşka içimde yaşadığım “can”..!!!!

Yürek sustu…Kalp durdu…

Nevbaharlarım açmaz oldu…

Ahhhh!!!!!!! Bir gelsen….

Dünyaya bahar gelmiş….Gönlümede gelse….

Bir “sen” olsan..Sadece “SEN” OLSAN”….
.