UZAKTA

Uzaktasın can uzakta...


Gözlerimin daldığı yerde.....elimin eline ulaşmadığı..


Kokunu alamadığım,sıcaklığında kendimi bulamadığım..

Uzaktasın can çok uzakta.

.Karartma geceleri sardı, hülyalı sabahları..


Belki sen yoktun.._____________


Her sabah yeni bir ayrılıktı sana...Uzun ince..


Bir nebze güneş olsaydın ya..Her sabahıma..


Uzaklara dalıp akan kan yaşlarımı silmeseydim..





Bir melek geldi dün bana..


Kalbimi, ruhumu, benliğimi..............aşk olsun


Diye doldurmaya....O kadar güzelliklerle çıktı ki karşıma..


Yeni bir heyacan yeni bir duyguyla...O  kadar bir ben olacaktı ki.....


Sen geldin aklıma_______sonra seni diledim...seni istedim..___


Boynunu büktü küsüp gitti bana...Ben sensiz başka bir can da can olama ki!!!!!!!

DELİ MAVİ DÜŞLERİM..

Hırçın dalgaların deli yanıydım belkide...Kıyılara kendini çarpan..Parçalanmış hayatıma inat..Daha bi  parçaladım kalanları..Bir daha bir araya gelmesin diye..Deli mavi düşlerimde sevdim ben, mazi de kalanların bir bir..


Hani küçük bir kuş kalbinde  saklıydı belki de  mutluluk.O küçücük yüreğini alıp gökyüzüne kaçmasıydı belki de mutluluğu bulamamam..O  ne özgür ne mutluydu gökyüzünde..Ona baktım sadece baktım..


Ne kadar da mutluydu..Ne güzel kanat çırpıyordu..O kocaman gökyüzü onun du...Benim deli mavi düşlerimi de gökyüzüne  götürdü.





Denizlerde bitmişmiydi düşlerim.. Gökyüzünde asılı kalsın.Martıların.çığlıkları bir başka geliyordu kulağıma..İki deli mavi de onun du....Düşlerimi saran iki deli mavide.


Özlemlerim düşlerimemiydi.Acıyan yanlarımamı..Yoksa her her kalbimin her atışında..Adını sayıklamam mı?Adını  kendi kendime söylediğim de bile..Kalbimin taa orta yerine bir damla sen düşersin....sonra dağılır..Baştan ayağı huzur sarar..Gözlerim  denize takılır..

Sonra aklıma sen gelirsin....

Uçsuz bucaksız denizler küçülür..Gökkubbe üzerime kapanır..Yalnızlık geçer karşıma.Gözlerini gözlerime diker. Yokluğun daha bir acıtır canımı..

Ne olur deli mavi düşlerimden de gitme..

Kanım çekilir, yaşama küserim..Yaşamak   sana seni yazmaktı..Bir nemin demire dedeğidiği gibi dokunuyorum hayaline....Her yanım pas tutar.Her yanım ayrı bir karanlık..Gecenin koynuna sığınırım.Gece...seni ve beni sığındırdığım tek yuvam..

Yakama yapışan aşk zehrini nasıl atsam bilmem ki...Nasıl yapsam da canımı yakan şu gömleği çıkarsam bedenimden....Adı kaldı bende aşkın sevdanın..Adı sen ruhu sen..

Deli mavilerin aydınlığına inat...Gecenin karanlığı sardı her yanı..

Ne olur deli mavi düşlerimden gitme..

BULMUŞUM

Öfkeliydi gökyüzü ,kırgın kalbim gibi…Ne zaman ne mekan nede yeryüzü…..durmuş….Kara sevdaların..sevdası terk etmiş..Karalar bağlamışız..

Gökkubbe içini boşaltırken.deli bir tufanda…Kalp yangınlarını söndüremez olmuş..Deli biçare hırçın..Olamaz ki, kışın doğurmuş en güzel umutlarını…Sanki baharlar da yaşanan en güzel aşk tütsüsüne inat..Bahar aşkları başka bir güzeldir..

Kar yangınları var şimdi yüreğim de ..biraz üşüten yokluğunda..biraz da biraz ağrıtan donmuş kalbimi ..Lodos olmuş esen meltem rüzgarı..Ben ona aşina, kanayan yaralarım la..Bitmek bilmeyen asi deli mavi duygularım..

 Sen alaca karanlığın coşkun suyu olup bana aktığından bu yana..Gündüzler haram oldu bana..Katre Katre seni içime can diye çekerken..Sen bir nefesde beni boğmuşsun haberim olmamış..

Yarı leyla bıraktın ya beni..Ürkek ceylanların kalbine eş kalbim oldu..Göz kırpan sevdalara inat..Kapılarını kapatıp içime haps etti ..

  yoktunya…..

Kimseler sana benzemezdi ki….Gözlerim yalnız mecnunu görür..Başka yoktu ki, şizofren aşkım da ne o göz, ne o söz, ne de gülümseyen yüz..

Ağıtlar yaksam, zılgıtlar çeksem..Dillere nağme diye seni yaksam..Biter mi volkanlar bende..

Ben gecelerin  karasına inat..Ruhuma derman diye ..seni bulmuşum..

sensizlikte seni anlatmakmış bana kalan..

Sevda can içinde bir candı hasret şehirlerin ateşi İle yandı. İşte hayat o zaman başladı
Yaşadığımı zannederdim senin afrodizyak kokuların arasında korkardım karanlıklardan yalnızlıktan çekinir ölümü düşünmek istemezdim. Yaşadığımı zannederdim seninle her busende coşkun dereler gibi çağlar dı kanım tansyonum bir iner bir çıkardı hani herkesin vardırya göğüs kafesinin içinde içinde hiç durmadan yorulmadan can veren bir sevda konağı işte büyürdü o seni gördüğüm zaman sığmazdı bedenime.. Yaşıyorum zannderdim seninle hayatı her açısıyla eylemiyle yaşıyorum zannederdim..
Yaşıyorum zannederdim göz yaşlarını cenazelerde belki görürdüm senede bir ama tanımazdım sebebini nerden geldiğini nereye döküldüğünü bilmezdim sensizliğe mahkum olmadan önce,
Yaşıyorum zannederdim ama bilmezdim gecelerin ölüm sessizliğini ve bilmezdim yıldızların bu kadar güzel bu kadar masum ve gözlerine benzediklerini .. Geceleri kaldırımları dolduran saçı sakalı karışmış elinde şarap şişesi berduşları gazetelerden okurdum ikinci sayfada bazen haberlerde belki iğrenirdim. Onları bile öğrendim onlar aşk savaşının malup ama gururlu fedaileriymiş meğer…
Yaşıyorum zannederdim seninle dünyayı tanıyorum zannederdim seni kollarıma aldığımda oy sa ne mevsimler varmış bahar içinde kar bile yağarmış seçtiği insanların yüreğine düşmeyi bilirmiş. Ne mevsimler varmış çiçekler renksiz açarmış meğer dünya siyah beyaz görünürmüş sevda mağdurlarının yaşadığı mevsimlerde ..
Yaşıyorum zannederdim seninle hani herkesin konuştuğu şuı yaşama amacı denilen olay seninleyken her sabah hüzünle ayrılmak senden akşama kadar hasretini yaşamak arada bir telefonla sesini okşamak akşam her kapıyı açtığında yıllardır süren hasretin bitişi gibi sarılmak her noktana dokunmak saçlarını koklamak günleri ellerinle bitirmek ölüm gelmeden acele edip seni biraz daha fazla sevmek için mücadele vermek işte seninle yaşadığımı zannederken benim amacım buydu. Oysa amaç ne sevmek ne sevilmekmiş amaç sabretmek beklemek nerden geldim ,, neiçin buradayım,, nereye gidiyorum,, sorularını günde beş vakit alnını toprakla bütünleştirerek kendine sormak ölümün sensizlik olmadığını anlamakmış.. Çok denedim seni unutmayı sensizliğe alişmayı çok yanıldım belki hala bulamadım doğruları. Kendi kendimi rahatlatmaya yetmedi yok bende sevmiyorum istemiyorum yalanları.
Yaşadığımı zannediyordum seninle hayatı tanıdığımı insanları çözdüğümü kazanmak için mücadele gerektiğini düşünüyordum. Seninle herkesi her şeyi sevmeyi beceriyordum belki sen gözlerimin önüne çekilmiş bir perdeydin dünyanın hiçbir kötülüğünü göremiyordum seninle..


Oysa yaşamak sensizlik iklimlerinde yağışlı bir Karadeniz fırtınası gibi çöktü hayat üstüme umutlarımı aldı gitti yuvamı viran etti çevremdekileri tektek başka kıyılara sürükledi dokunmadı vücuduma yalnızlık çöllerinin ortasına bıraktı. Anlatmak zor sensizliği sen benim kanımsan yaşamamı sağlayan damarlarımdan her bir zerreni çekti ayrılık denilen acımasız.
Sensiz yaşamak zor zeneat sevgilim hiçbir kadın sana benzemiyor. Hiçbire bakış yüreğime değmiyor. Hiçbir ses seninki gibi ruhumu okşamıyor hiçbir busede seninki gibi goncalar açmıyor. Hiçbir elin sıcaklığı kışları bitiripte bahar getirmiyor yağan karın altında oturduğumuz bankın etrafına.
Sensizliği anlatmak zor sevdiğim. Sensizliği yaşamak kadar zor olmasada zor kelimeler yetmez lügatlar yetmez oldu. Bu acı kalp acısı ölüm yanında hiç kaldı sevdiğim….

Bir avuç toprak hasretim oldu sensizliğimde sevdiğim.....

YOKTUM YAA..

Yalnızlık geceyi bekler, tüm hüzünlerle birlikte, uyuyamadığımız zaman..yatağımıza girip bir türlü dolduramadığımız  hayatımızda  ki boşlukları geç saatte içilen bir sigaranın gölgesinde dolduru veririz..

Biraz masum biraz öfkeli..her şey de biraz yalnızlık biraz hüzün vardır..Kocaman boşluğu dolduramadığım anlarda…

Uzar gider geceler doğmaz güneşler..En çok da senli rüyaları sever oldum..Kainatta başka bir şey kalmamış gibi hep seni düşünür oldum..Artık senli rüyalar mı …hülyalar mı seçemez haldeyim..Her elimi uzattığımda, dokunduğum sensin….her karanlığa baktığımda gördüğüm göz..”SENDİN” Artık karanlıklarıda bir başka seviyorum..Güneş doğmasa olmaz mı..Güneş her doğduğun da gözlerin kayboluyor..Ben gündüzlerde hep yalnız kalıyorum..Şiir sözlüm______sana hasretim..

Biletimi karanlıklar ülkesine kestirmişim haberim olmadan..Gözlerin çağırdı belkide beni oraya..Hep sende kalayım diye..

Yaşamak sana inat, yokluğuna inat yaşamak..Azar azar eriyip yok olmak gibi..Eriyen kar tanelerine benzedim..Çabucak üşüttürmeden, hissettirmeden..

İSYANIM KENDİME..

Bir avuç su gibi parmaklarımın arasından kayıp giden hayatıma inat bir kaç kelime yazmak hevesi var içimde biryerlerde…

tutunamadığım hayata iz bırakmak benimki  kara kuru kelimelerle …

milyon kere büyütüyorum tüm hüzünlerimi sarıyorum kollarımla , 

 yaşıyorum işte bir bedel gibi ,

bir diyet ödüyorum

geçerken ömrümün,

 yeşile çalan bahara gebe yollarından ..

isyanların anlamsızlığı ,

 keşkelerin gereksizliği,

 duaların çaresizliği içindeyim,

susmuşum işte gecenin ortasında ,

zincirlediğim çığlıkların karanlığındayım,

yanıp sönen ışıklar arasında,

bir deli azaptayım,,

ADIN NEYDİ SENİN..

Uzun yıllar var ki; kalbimi kimselere açmadım…Ben sevgiyi  tatmadım..Aşkı tanımam..Onu kalbimde misafir etmeyi çok isterdim..Ebediyyen kalbime hapsetmek için..Gönlüm onla yansın onla sevsin diye. Aşk varmıydı..Yaşayanlar aşkı nasıl anlamıştı bilmem ama..Gönlüme, yağmur  sonrası yaparaklarda kalan güneşin ilk ışıklarıyla parlayan bir çiğ tanesi gibi düştün..Önce biraz soğuk, üşüttün sonra ılık ılık içime aktın….Öyle bir yerleştin ki içime …damarlarımda kan yerine sen dolaştın..

Seni yazdım,  adının olmadığı her yere..harf  harf…..sonra seni anlattım; aldığım nefes içtiğim su gibi.Gönlüme heyacan oldun, sevinç oldun gözlerimde..Şimdi bir başka bakar.. bir başka  güler oldum.